Twoja rodzina pochodzi z Europy. Byłeś wcześniej w Europie Środkowej? Łączy cię coś z tą częścią Europy?
Tak, mój pradziadek był Niemcem, a dziadek Austriakiem, więc jakieś więzi są, ale nigdy tutaj nie byłem. Pochodzę z Pittsburgha, a tam jest bardzo dużo Polaków. Dorastając tam, zdarzało mi się jeść sporo pierogów, hałusków i gołąbków… takiego prawdziwego polskiego jedzenia. Na dodatek jedna z moich nauczycielek ze szkoły średniej, która jako pierwsza zauważyła we mnie talent aktorski, była Polką i była bardzo podekscytowana tym, że tutaj przyleciałem. To ona pożyczyła mi kamerę, którą zrobiłem swój pierwszy film.
Jest jakiś aktor, który zainspirował cię do tego, żeby samemu zacząć grać?
Kiedy byłem młodszy i zaczynałem karierę, uwielbiałem Roberta De Niro, zwłaszcza we „Wściekłym byku”, „Taksówkarzu”, „Chłopcach z ferajny” i „Ojcu chrzestnym”. Jego role naprawdę mnie zainspirowały. Także Gary Oldman miał na mnie duży wpływ. To, jak zagrał w „Prawdziwym romansie”, jak wcielił się w Beethovena w „Wiecznej miłości” i jak zagrał Draculę… Tak, to mnie zainspirowało.
Jesteś aktorem, reżyserem, a także scenarzystą. Co sprawia ci najwięcej przyjemności? Wyobrażasz sobie, że mógłbyś napisać albo wyreżyserować jakiś odcinek „Czystej krwi”?
Prawdopodobnie nie napiszę żadnego odcinka, nie sądzę, żeby to było realne. Nasi scenarzyści są świetni. Chociaż może za jakiś czas wyreżyseruję jeden odcinek. To trudne do przygotowania i w ogóle reżyserowanie jako aktor… To byłoby niesamowicie trudne, ale bardzo bym chciał. Oczywiście uwielbiam aktorstwo, ale produkcja to coś, co naprawdę kocham. Zacząłem grać właśnie ze względu na produkowanie filmów. Teraz zastanawiam się nad tym, czy nie powinienem spróbować wyprodukować czegoś. Jestem zajęty aktorstwem, ale może kiedyś.
Jeśli miałbyś zrobić swój własny film, to jaki temat by poruszał?
Jeśli miałbym zrobić swój własny film… myślę, że byłoby w nim dużo akcji. Uwielbiam muzykę i teraz jest świetna historia, którą staram się poskładać. Taka o Los Angeles, muzyce i zespołach. Może zatem film o muzyce, ale wiesz… taki ze spluwami i pościgami.
Kiedy dołączyłeś do obsady w trzecim sezonie, reszta ekipy była zgraną grupą. Jak cię przyjęli? Pamiętasz swój pierwszy dzień na planie?
Każdy był bardzo miły dla mnie, a ja… No wiesz, byłem bardzo zdenerwowany, bo „Czysta krew” to mój ulubiony serial. Bycie częścią swojego ulubionego programu zawsze jest trochę stresujące. Chciałem się upewnić, że wykonuję dobrze swoją pracę i niczego nie popsułem. Każdy był naprawdę bardzo miły.
Stresowało mnie też to, że w serialu było pięcioro, sześcioro głównych bohaterów i nie wiedziałem, jak zareagują na nową postać, ale wszyscy byli przyjaźnie nastawieni.
Podczas mojego pierwszego dnia na planie kręciliśmy scenę przed domem Sookie i pamiętam, że spojrzałem na dom, a tam była Anna Paquin w jej kostiumie. Pomyślałem sobie: „Człowieku, to Sookie i jej dom!”.
Masz bliskich przyjaciół w ekipie „Czystej krwi”?
Najwięcej pracuję z Anną. Jest świetna, dużo razem żartujemy. I jeszcze Stephen Moyer, który gra Billa… Stephen i ja spędzamy razem dużo czasu. Są jeszcze osoby z trzeciego sezonu. Facet, który grał Cootera, którego w serialu musiałem zabić… Jesteśmy dobrymi kumplami na co dzień. Denis O’Hare, który grał króla wampirów Mississippi, często mnie odwiedza. A kiedy ja jestem w Nowym Jorku, odwiedzam jego.
Jakie widzisz wyzwania przed Alcide’m w czwartym sezonie?
W czwartym sezonie Alcide postanawia wyjechać z Mississippi, z powodu kłopotów z watahą. Przenosi się w okolice, gdzie mieszka Sookie i próbuje zacząć od nowa. Niestety niezależnie jak daleko uda mu się uciec, to wilkołaki i tak go dopadną. Jest nowa wataha w miejscu, gdzie mieszka, i oni go odnajdą i wciągną w kłopoty. To będzie taka trochę zmiana. Jego życie uczuciowe też będzie bardziej skomplikowane. Będzie kilka przeszkód pomiędzy nim a Sookie. Zobaczycie też jego zmagania z bestią, która drzemie wewnątrz niego. Pod koniec sezonu zda sobie sprawę z tego, że drzemie w nim ogromna siła i ma w sobie cząstkę prawdziwego bohatera. Zatem będzie heroizm powiązany z bestią. Te dwa wcielenia będą musiały się zmierzyć. To było ciekawe do zagrania.
A co z tobą? Jakieś nowe wyzwania na najbliższe kilka miesięcy?
O, tak! W następnym tygodniu lecę do Atlanty i zaczynam zdjęcia do filmu „What to Expect When You’re Expecting”, który został oparty na książce. Będę pracował Cameron Diaz, Jennifer Lopez i Chrisem Rockiem. To będzie komedia romantyczna z dużą ilością humoru, więc nie mogę się doczekać aż zaczniemy kręcić.
Jedną z twoich najbardziej znanych ról był Flash Thompson z filmów o Spidermanie. Jak wspominasz swoją szkołę średnią?
Szkoła średnia… To był bardzo dziwaczny okres. Później było lepiej, ale w szkole średniej czułem się jak outsider. Byłem sportowcem, ale byłem także artystą. Moja artystyczna dusza nie pasowała do towarzystwa szkolnych sportowców. No a jako sportowiec niekoniecznie pasowałem do artystów. Nie mogłem znaleźć swojego miejsca. To było bardzo niezręczne. Wiesz, teraz gram w „Czystej krwi”, a „Czysta krew” jest trochę o tym. Moja atletyczna część przydaje się, bo muszę się zmieniać tak, by być realistyczny jako wilkołak. Moja artystyczna część przydaje się do pracy z tak utalentowaną ekipą i Alanem Ballem, niesamowitym autorem. Teraz to wszystko mi pomaga, ale w szkole średniej czułem się z tym źle.
Zostając przy tym temacie, w Internecie krąży film, w którym wypowiadasz się przeciwko przemocy w szkołach. Co dla ciebie znaczy Trevor Project?
Trevor Project to działalność charytatywna, w którą głęboko wierzę i staram się wspierać. Dzieciaki są naprawdę bezlitosne, zwłaszcza gdy spotyka się dwoje, których wiele różni. Rozumiem doskonale, co znaczy być odmieńcem. Kiedy byłem młodszy to mi się obrywało. Ojciec powtarzał mi, żeby zawsze oddawał, ale to chyba nie jest najlepszy sposób, żeby poradzić sobie z takim problemem. W szkole średniej starałem się bronić słabszych i być ich kumplem. Kiedy widzę, że dzieciaki odbierają sobie życie, albo krzywdzą siebie i mam nadzieję, że są w pobliżu ludzie, którzy widzą, o co tak naprawdę chodzi. Wierzę, że da się przekazać dzieciakom, ze po szkole średniej też jest życie. Nie trzeba robić niczego drastycznego. Czasami wystarcza rozmowa z kimś. Przesłanie jest proste: „Mówcie o tym. Nie ukrywajcie problemu i nie izolujcie się”.
