W kosmosie nie ma uczuć

Bardzo sympatyczny i przyjazny film. Niepozbawiony konfliktów i nadzieji. Polecam. Odrobina melancholii nikomu chyba nie zaszkodzi .

Kiedy ogląda się ten film, rozum nieustannie podpowiada, że to co widzimy jest tylko pewną częścią tego, co przeżywają ludzie chorzy na Aspergera. Pomiędzy kolejnymi uśmiechami, nieustannie bombardują nas myśli o dramacie ludzi podonych bohaterowi. Z drugiej strony film podejmuje temat z bardzo cenną lekkością omijając ewentualne płycizny, które mogły zepsuć ten film. To wszystko sprawia, że chcemy wejść w trudny temat, jakiego podejmuje się reżyser i zrozumieć głównego bohatera. Zaczynamy powoli uświadamiać sobie poprzez całkiem niezły humor, który płynie z ekranu subtelnie i nienachalnie, jak trudne może być życie chorych na Aspergera oraz tych, którzy się nimi opiekują. To jest główny atut filmu.
W obrazie jest kilka nadużyć, jest kilka drobnych niedociągnięć ale temat i sposób w jaki historia została opowiedziana, bronią się według mnie zupełnie wystarczająco. Widz może oczekiwać, że przez ponad godzinę będzie może wptarywał się w może nie wybitne ale na pewno ambitne młode kino.

nie podobny do aleksandra..